FAQFAQ  SzukajSzukaj  UżytkownicyUżytkownicy  GrupyGrupy  RejestracjaRejestracja  ZalogujZaloguj  AlbumAlbum  Mapa GoogleMapa Google

Poprzedni temat «» Następny temat
Psie choroby
Autor Wiadomość
Żaba i Aga 



Posty: 3182
Skąd: Warszawa
Wysłany: Czw 12 Sie, 2004 05:20   Psie choroby

Spis najczęściej występujących psich chorób.

:!: Borelioza

Choroba nazywana jest także krętkowicą kleszczową, lub chorobą z Lyme, bowiem pierwszy raz wykryto ją w miejscowości Old Lyme na pograniczu USA i Kanady.

Czynnik etilogiczny i drogi szerzenia choroby

Choroba wywoływana jest przez krętka Borrelia burgdorferi. Nosicielami choroby są gryzonie polne i leśne, zwierzyna płowa, zaś przenosicielami kleszcze.

Objawy i przebieg choroby

W początkowym okresie choroby, w miejscu ukąszenia pojawia się krostka, która z czasem zmienia swój kształt przybierając postać czerwonego pierścienia mającego tendencję do rozprzestrzeniania się. Jest to tzw. rumień wędrujący (erythrema migrans).Nie leczony może utrzymywać się nawet 3-4 tygodnie, towarzyszą mu objawy gośćcopodobne i grypopodobne, stany podgorączkowe, apatia, brak apetytu. Rozwijająca się choroba prowadzi także do zaburzeń neurologicznych objawiających się między innymi porażeniami nerwu twarzowego (opadnięte ucho, powieka, warga) porażeniem i opadnięciem żuchwy. W przebiegu choroby pojawić się może tzw. wielostawowe zapalenie, które dotyczy zwykle stawów kolanowych i łokciowych. Pogłębiająca się postać neurologiczna daje obraz niedowładów, paraliżu, ślepoty i zmian psychicznych. Jeśli choroba przybierze formę narządową dominować mogą objawy ze strony zaatakowanych narządów - wątroby, nerek etc.

Diagnostyka

Diagnostyka choroby jest bardzo trudna i niedoskonała. Najczęściej opiera się na:

:arrow: Izolacji i hodowli krętka. Jednak wyhodowanie krętka to zadanie bardzo trudne a ponadto ujemny wynik nie wyklucza zakażenia.

:arrow: Badania serologiczne oparte na wykrywaniu przeciwciał przeciwko krętkowi przydatne są dopiero po około 6 tygodniach od chwili zakażenia, bowiem dopiero wtedy można je wykryć. Immunofuorescencja pośrednia jako metoda diagnostyczna z uwagi na małą swoistość zastępowana jest testami immunoenzymatycznymi np. testem ELISA i analizą Western-blot. Jednak z tego samego powodu ( stosunkowo mała swoistość testów) możliwe jest uzyskane fałszywych wyników dodatnich. Natomiast uzyskanie fałszywych wyników ujemnych może być powodowane zmiennością osobniczą odpowiedzi immunologicznej zwierzęcia jak i zmiennością antygenową krętków.

:arrow: Polimerazowa reakcja łańcuchowa PCR ( polimerasa chain reaction) jest bardzo czułą metodą diagnostyczną opierającą się na wykrywaniu fragmentów DNA zawierających charakterystyczną sekwencję aminokwasów krętka. Ze względu jednak na swoją wysoką czułość wykorzystując tę metodę można uzyskać fałszywie dodatnie wyniki.

:arrow: Badanie płynu mózgowo-rdzeniowego wskazane jest przy wystąpieniu objawów neurologicznych. Stwierdzenie zwiększonego stężenia białka i zwiększenie stężenia IgG może przemawiać za boreliozą.

Leczenie

W przypadku ukąszenia przez kleszcza i wystąpieniu rumienia wędrującego konieczne jest podanie amoksycyliny 20 mg/kg doustnie 2 razy dziennie lub doksycykliny 10 mg/kg doustnie raz dziennie (nie stosować w okresie ciąży i u szczeniąt). Podawanie antybiotyku powinno być kontynuowane przez około 30 dni. W przypadku zapalenia stawów maksymalne dawki tetracyklin ( doksycyklina) podawana 2 razy dziennie. W przypadku neuroboreliozy zalecane są cefalosporyny lub benzylopenicylina (Penicillin G) podawana i.v. co 6 godzin

Zapobieganie

Unikanie miejsc obfitujących w kleszcze, szczególnie tam gdzie endemicznie występują przypadki zachorowań na boreliozę. Stosowanie repelentów przeciw kleszczowych. W niektórych krajach dostępne są szczepionki przeciw boreliozie.


:!: Choroba Rubarth`a (zakaźne zapalnie w+/-troby psów)

Przyczyny i formy zakażenia

Chorobę wywołuje adanowirus (CAV-1), który groźny jest dla całej rodziny psowatych tzn. psów, lisów, wilków, kojotów, itp. Chorują zwierzęta w każdym wieku, ale najczęściej psy poniżej 5 roku życia i bez szczepienia przeciwko tej chorobie. Badania przeprowadzone w różnych krajach dowodzą, że około 60-70 proc. klinicznie zdrowych psów posiada przeciwciała przeciwko CAV-1. Świadczy to o częstych bezobjawowych zakażeniach tym typem wirusa wśród psów.

Dużą rolę w rozprzestrzenianiu się tej choroby odgrywają psy, które przebyły już zakażenie, oraz bezobjawowi nosiciele masowo wydalający wirus z moczem i kałem do środowiska. Do zakażenia dochodzi na drodze pokarmowej. Wirus początkowo namnaża się na migdałkach a następnie z krwią trafia do śródbłonka wątroby, śledziony, nerek i płuc. Adenowirus typ-1 w sprzyjających warunkach środowiskowych (temp. 4-20 stopni C), może przeżyć wiele tygodni poza organizmem. Natomiast w temp. 60 stopni C ginie po 3-5 minutach. Cechuje się także wrażliwością na eter, alkohol, chloroform.

Objawy

Charakterystycznym objawem dla tego zakażeenia są krwawe wybroczyny na widocznych błonach śluzowych. Dopełnieniem obrazu choroby są skurcze toniczno-kloniczne pojedynczych a częściej całych grup mięśni i towarzysząca im żółtaczka. Okres inkubacji choroby to zazwyczaj 6-9 dni. Pojawia się wówczas wysoka temperatura, sięgająca nawet powyżej 40 stopni C. Chore psy mają napięte mięśnie brzucha i nasilające się bóle. Szczególnie silnie protestują podczas badania palpacyjnego okolicy wyrostka mieczykowatego mostka. Pojawia się także tachykardia, która utrzymywać się może podczas całego przebiegu zakażenia. Apatia, anoreksja, zapalenie spojówek z silną nadwrażliwością na światło, to także często spoytkane objawy. Do objawów choroby zaliczają się także wymioty i i krwiste biegunki, niekiedy krwiomocz.

Leczenie

Podejmując leczenie - o ile to możliwe - powinno się u zwierzaka wykonać transfuzję krwi. Leczenie przyczynowe sprowadza się do podania swoistej gamma globuliny w dawkach terapeutycznych. Leczenie objawowe i wspomagające to terapia za pomocą wlewów dożylnych niskoprocentowych roztworów glukozy i dextrozy. Nie wolno zapominać o podawaniu środków przeciwwymiotnych, przeciwkrwotocznych, lekach usprawniających pracę wątroby, a także osłonie antybiotykowej. W przypadku ostrego przebiegu choroby, gdy badania biochemiczne krwi wykazują wzrost aminotransferaz, konieczne może być podanie kortykosterydów. W okresie rekonwalescencji może wystąpić u psa zmętnienie rogówki oka i tzw. objaw "niebieskiego oka".

Profilaktyka

Największą rolę odgrywają szczepienia ochronne. Przy użyciu tzw. szczepionki żywej należy brać pod uwagę wiek szczepionych zwierząt. Natomiast przy użyciu tzw. szczepionek zabitych koniecznie trzeba pamiętać o dwukrotnym podaniu biopreparatu w odstępie 2-3 tygodni. Szczepienie interwencyjne, tzn. na terenie objętym zagrożeniem, najlepiej wykonywać szczepionką żywą.


:!:Ciąża urojona

Przyczyny i objawy

Ciąża urojona jest schorzeniem o podłożu psycho-hormonalnym, dotykającym suki pomiędzy 58 a 63 dniem od zakończenia cieczki (właśnie ok. 2 miesięcy trwa psia ciąża). Nie zaobserwowano szczególnych predyspozycji rasowych do występowania ciąży urojonuych. Jest to przypadłość znana zarówno właścicielom suk rasowych jak i nierasowych.

Schorzenie to występuje stosunkowo często, objawia się diametralną zmianą zachowania zwierzęcia. Suka zaczyan budować gniazdo, jest podniecona, kapryśna, czasami wręcz płaczliwa. Znosi na posłanie zabawki (domniemane dzieci), często ma powiększone sutki, z którym może wydobywać się pokarm. Ma zmienny apetyt i podwyższone pragnienie. Temperatura ciała zazwyczaj nie odbiega od normy, ale w niektórych przypadkach może być lekko podwyższona.

Spora grupa specjalistów uważa, że jest to schorzenie o podłożu hormonalnym, typowe dla gatunku, występujące wręcz fizjologicznie, które bez ingerencji lekarskiej z czasem samoistnie ustępuje (po 1-2 miesiącach). Większość lekarzy uważa jednak, że przypadłość ta wymaga terapii, ze względu na utrzymujące się stany zapalne gruczołów mlekowych, a co za tym idzie niebezpieczeństwo wystąpienia procesów nowotworowych.

Leczenie

W przypadku wystąpienia ciąży urojonej należy zmniejszyć ilość podawanego suce pokarmu przy jednoczesnym utrzymywaniu diety niskobiałkowej i niskowęglowodanowej. Należy także ograniczyć ilośc podawanych płynów. Dobrze jest schować ulubione zabawki suki, a najlepiej na kilka dni zmienić jej otoczenie, np. wyjechać na działkę i zabierać na długie, forsowne spacery. Na zaczerwienione i obrzmiałe sutki (niekiedy wręcz z mlekotokiem) należy robić letnie okłady z wywaru kory dębu lub z letniego roztworu sody oczyszczonej, ewentualnie z altacetu. Trzeba przy tym pamiętać, że kuracja hormonalna może zakończyć się ropomaciczem. To niebezpieczne schorzenie zazwyczaj kończy się operacją polegającą na usunięciu macicy i jajników. Właściciel zwierzęcia zostaje o tym poinformowany przed podjęciem decyzji o leczeniu hormonalnym.


:!: Kamień nazębny
Do powstania kamienia nazębnego u psów dochodzi w wyniku zaniedbania zabiegów pielęgnacyjnych przez właściciela zwierzęcia. Początkowo choroba ta objawia się odkładaniem na zębach jasnożółtego osadu, z którego po pewnym czasie powstają tzw. płytki nazębne o jasnobrązowym zabarwieniu, a w końcu kamień nazębny.

Kamień jest głównym czynnikiem powodującym choroby zębów i przyzębia, co może prowadzić do całkowitej utraty uzębienia. Z tego powodu nie wolno bagatelizować higieny jamy ustnej czworonogów. Czyszczenie zębów powinno się odbywać raz w tygodniu. W sklepach zoologicznych i niektórych gabinetach weterynaryjnych można kupić specjalne szczoteczki do zębów. Najlepsze są te, które właściciel może nałożyć sobie na palec wskazujący i dzięki temu łatwo dotrzeć do wszystkich zębów. Ważny jest także dobór odpowiedniej pasty (ludzkie nie nadają się dla zwierząt). Szczoteczka kosztuje ok. 8 - 10 zł, pasty ok. 10 - 15 zł.

Jeśli nie mamy dostępu do specjslitycznych przyrządów, trzeba sobie radzić sposobem domowym. W tym celu palec wskazujący owijamy kawałkiem gazy nasączonym: wodą utlenioną, roztworem spożywczej sody oczyszczonej (płaska łyżeczka na szklankę wody) lub sokiem z cytryny i dokładnie czyścimy psu zęby. Ze względu na zbyt łagodne działanie domowych środków, zabieg powinien być wykonywany częściej, np. raz na pięć dni.

Większość psów ze spokojem poddaje się czyszczeniu zębów. Niektóre protestują, ale jeśli zabieg wykonywany jest systematycznie i nie na siłę, z czasem czworonogi przyjmują go jako zło konieczne.

Psy karmione wyłącznie pokarmami miękkimi (puszki, sucha karma) częściej cierpią z powodu kamienia nazębnego niż psy, które dostają do jedzenia takze kości. Z tego powodu warto zadbać, by nasz pies miał stały dostęp do zabawek (gryzaków), które utrudniają odkłądanie się kamienia.

Chorobą tą dotknięte bywają nie tylko psy dorosłe, pojedyncze przypadki stwierdza sie nawet u rocznych psów! Zauważono także pewne predyspozycje rasowe. Szczególnie podatne są:

:arrow: pudle,
:arrow: maltańczyki,
:arrow: pekińczyki,
:arrow: yorki.

Kamień nazębny usunięty może być przez lekarza weterynarii w dwojaki sposób. Tradycyjnie, przez mechaniczne usunięcie lub za pomocą ultradźwięków. Obydwie metody wymagają całkowitego spokoju zwierzęcia podczas wykonywania zabiegu. Dlatego niezbędne jest podanie zwierzęciu przed zabiegiem środków oszołamiających.


:!: Choroby skóry

Choroby skóry budzą wiele niepokoju wśród właścicieli psów i kotów. Nic dziwnego, część z nich wygląda bowiem wyjątkowo groźnie. Choroby skóry objawiać się mogą świądem, zaczerwienieniem, wykwitami, wypryskami, krostkami, strupkami, łuszczeniem się naskórka, wypadaniem włosów. Dla skutecznej terapii niezbędne jest przede wszystkim postawienie trafnej diagnozy schorzenia, dlatego też w każdym przypadku podejrzenia choroby skóry należy zasięgnąć porady weterynarza, który pokieruje terapią.

Kłopoty ze skórą, okrywą włosową, zewnętrznym przewodem słuchowym, spojówkami czy śluzówkami zwierząt mogą być spowodowane wieloma różnorodnymi czynnikami. Mogą to być: schorzenia na tle alergicznym, zaburzenia hormonalne, choroby przemiany materii, niedobór makro- i mikroelementów, niedobory witaminowe, błędy dietetyczne, choroby pasożytnicze (nużyca, świerzbowiec, pchły i wszy, glistnica i tasiemczyca), grzybice i choroby wywoływane przez drożdżaki, choroby tła bakteryjnego, oraz procesy nowotworowe. W zależności od rodzaju objawów schorzenia, lekarz zwykle kieruje pacjenta do dalszych badań specjalistycznych: internistycznych, zakaźnych, parazytologicznych i mikrobiologicznych. Dopiero na podstawie tych wyników podejmowana jest decyzja o leczeniu.

W przypadku podejrzenia choroby skóry na tle bakteryjnym albo grzybiczym wykonuje się badanie mikrobiologiczne. Po określeniu czynnika chorobotwórczego i zbadaniu wrażliwości na antybiotyki lekarz zaleca właściwe postępowanie - zarówno miejscowe, jak i ogólne. Należy przy tym pamiętać, że niektóre schorzenia skóry, np. gronkowce, leczy się bardzo trudno i długotrwale, czasami nie udaje się uniknąć wznowienia procesów chorobowych.

Zdecydowanie odradzamy stosowania "domowych" sposobów leczenia, gdyż niejednokrotnie przynoszą one więcej szkód niż pożytku.


:!: Koprofagia

To odrażające dla ludzi zjawisko (zjadanie własnego kału) spotykane jest czasami u psów. Do niedawna uważano, że występowanie koprofagii związane jest z niedoborami wynikającymi z niedożywienia, lub źle dobranej diety. Inne teorie głosiły, że powodem są niedobory enzymów trzustkowych połączonych z nieodpowiednią florą bakteryjną przewodu pokarmowego. Dopiero niedawno lekarze weterynarii specjalizujący się w behawiorze (sposobie zachowania) zwierząt wysnuli teorię, w myśl której koprofagia to atawistyczna cecha zachowania psów wynikająca po części z charakteru drapieżnika, a po części z narowów i nawyków.

Wyobraźmy sobie sukę - zaraz po porodzie -i jej sposób zachowania wobec osesków. Początkowo odruch defekacji u szczeniąt nie funkcjonuje prawidłowo. W tym okresie suka bardzo często wylizuje szczenięta i to szczególnie po brzuchu W ten sposób masuje szczeniaki, pobudzając jednocześnie perystaltykę jelit, co doprowadza do defekacji. Następnie suka starannie zjada odchody szczeniąt, dzięki czemu gniazdo pozostaje czyste, a ponadto wyeliminowane są zapachy, które mogłyby zwabić drapieżniki. Szczenięta pozostające dłużej w gnieździe niekiedy nabierają nawyków matki i nawzajem zjadają swoje odchody. Ten nawyk niektóre psy mają zakodowany i czasami w dorosłym życiu sytuacje stresujące, albo wręcz przeciwnie - totalna nuda, mogą go ponownie wyzwolić. Zarówno ze względów higienicznych jak i zdrowotnych właściciel psa nie powinien do tego dopuszczać. Łatwo wówczas o zakażenie pasożytami i groźnymi chorobami przewodu pokarmowego wywoływanymi przez bakterie i wirusy.

Psy ze skłonnościami do koprofagii powinny być wyprowadzane na spacer tylko na smyczy i w kagańcu, a przy każdej próbie zjedzenia kału stanowczo, choć tylko słownie, karcone. Ponadto warto wzbogacać dietę psa mieszankami mineralo-witaminowymi, enzymami trzustkowymi i biopreparatami zawierającymi pożądane jelitowe szczepy bakteryjne. Tylko takie stanowcze i konsekwentne postępowanie daje szansę na opanowanie sytuacji.


:!: Nosówka

Przyczyny i formy zakażenia

Na nosówkę (wywoływaną przez paramyxovirus) zapadają głównie młode zwierzęta od drugiego do dwunastego miesiąca życia. Chorobą zagrożone są również psy starsze (o ile nie były uprzednio szczepione). Zjawisko to tłumaczy się faktem, że szczenięta chronione są tzw. bierną odpornością, przekazaną przez matkę (naturalnie tylko wtedy, gdy suka posiadała odporność przeciwko nosówce). Natomiast psy starsze poprzez kontakt z wirusem nosówki przechodzą chorobę w formie poronnej.
Nasilenie występowania choroby notuje się w chłodnych i wilgotnych porach roku, czyli w Polsce od października do marca. Nie wszystkie rasy są jednakowo narażone na zakażenie. Częściej na nosówkę chorują psy ras długonosych (owczarki, charty), a stosunkowo rzadziej psy krótkonose (pekińczyki, boksery).
Zakażenie nosówką następuje poprzez kontakt z wydzieliną z nosa i śliną chorego zwierzęcia, ale może także przez kontakt pośredni (np. miskę, posłanie, kaganiec). Możliwe, choć mniej parwdopodobne, jest także zarażenie wirusem obecnym w kale oraz moczu zwierzęcia.

Objawy

Okres inkubacji choroby wynosi od 3 do 7 dni. Jej objawy i przebieg zależą od szczepu danego wirusa, odporności osobniczej zwierzęcia, rodzaju wtórnych zakażeń bakteryjnych.
Początkowym objawem choroby jest podwyższona temperatura (39,5 - 41 C), która w kolejnych dniach choroby może nieco ustąpić. Pojawiają się natomiast: zapalenie migdałków i gardła, brak apetytu, apatia, kaszel, zapalenie spojówek i nosa ze śluzowatą wydzielina ropną.
Nieżyt krtani i oskrzeli może się przerodzić w zapalenie oskrzeli, opłucnej albo nieżytowe zapalenie płuc. Pojawić się moga także wymioty, luźne stolce a nawet biegunki. Po pewnym czasie na przyśrodkowej powierzchni ud oraz na brzuchu zaobserwowac można też tzw. osutkę nosówkową. Chorym zwierzętom twardnieją i pękają poduszki łap (stąd zwyczajowa nazwa nosówki - "choroba twardej łapy"). Nadmiernemu rogowaceniu ulega też lusterko nosowe.
Objawy neurologiczne choroby wyrażają się pojedynczymi skurczami mięśni , najczęściej jest to drżenie albo tik jednej łapy. Początkowo są one słabo widoczne, (pojawiają się po 3 do 6 tygodni od pierwszych objawów choroby), ale postępując doprowadzają w ciągu następnych dni do skurczów całych grup mięśni i do regularnych ataków epileptycznych połączonych z utratą świadomości. Obrazu choroby dopełniają takie objawy jak: brak koordynacji ruchowej, niedowłady i porażenia kończyn. Na skutek wzrostu ciśnienia płynu mózgowo-rdzeniowego zwierzę może także odczuwać ciągły ból, co wyraża się permanentnym płaczem nawet wyciem.

Leczenie

Jak w każdej chorobie zakaźnej wiele zależy od szybkiej interwencji właściciela . Natychmiastowe podjęcie leczenia znacznie bowiem podwyższa szansę na uratowanie zwierzęcia. Rutynowa diagnostyka laboratoryjna polegająca na badaniu wydzieliny z worka spojówkowego, nosa, pochwy bądź napletka pozwala, szczególnie w początkowym okresie choroby, na uzyskanie szybkiego i stosukowo pewnego wyniku badania.

Podczas leczenia należy pamiętać o tym, że przy nosówce w zasadzie brak jest leczenia przyczynowego. Gdy wirus wejdzie w kontakt z komórką, żadne przeciwciało chorego osobnika nie może go unieczynnić.
W przypadkach wczesnego wykrycia choroby zwierzętom podaje się gammmaglobulinę (koncentrat globulin odpornościowych surowicy psów uodpornionych wirusem nosówki). W późniejszym okresie choroby (kiedy doszło już do pojawienia się jej objawów) seroterapia nie ma aż tak wielkiego znaczenia. Niektórzy lekarze są zwolennikami podawania drogą dożylną żywej szczepionki nosówkowej. Takie postępowanie również może mieć miejsce tylko w pierwszych dniach choroby. W późniejszym okresie pozostaje jedynie prowadzenie leczenia objawowego i podtrzymującego, sprowadzające się do opanowania powikłań bakteryjnych wywołujących zapalenie górnych dróg oddechowych, spojówek, jamy nosowej, błony śluzowej żołądka i jelit.


:!: [color=444444]Parwowiroza [/color]

W zależności od wieku zwierząt parwiroza przebiegać może jako zapalenie mięśnia sercowego (u młodych 4-6 tygodniowych szczeniąt) lub zapalenie żołądka i jelit (u zwierząt starszych). W pierwszym przypadku choroba przebiega w bardzo ostry sposób i cechuje się bardzo wysoką, sięgającą nawet 100 proc. śmiertelnością.

Do zakażenia parwirozą dochodzi głównie za pośrednictwem układu pokarmowego (głównie poprzez kontakt z kałem chorych zwierząt). Badania udowodniły, że po 5-6 dniach chory pies wraz z kałem wydala 1 000 000 000 000 wirionów w 1 gramie kału. Biorąc pod uwagę, że około 1000 wirionów to dawka zakażająca, łatwo uzmysłowić sobie skalę szerzenia się choroby. Teoretycznie 1 gram kału może wywołać chorobę u 1 mld zdrowych, lecz niezaszczepionych psów.

Okres inkubacji choroby wynosi 3 - 8 dni. Objawy pojawiają się nagle. Początkowo są to uporczywe, męczące wymioty, po 24 godz. dołącza do nich silna biegunka, początkowo szara, potem zazwyczaj krwawa. Zwierzęta, u których nie wystąpiło krwawienie mają większe szanse na przeżycie. Uporczywe wymioty i biegunka w ciągu kilku godzin doprowadzają do krańcowego odwodnienia. Chore psy wykazują silne osłabienie, leżą, nie reagują na otoczenie. Postępujące odwodnienie organizmu objawia się utratą elastyczności skóry, zmatowieniem i wypadaniem sierści. Gałki oczne sprawiają wrażenie zapadniętych, a rysy pyska ulegają zaostrzeniu. Błony śluzowe są blade i bardziej suche.

Parwowiroza atakuje psy bez względu na wiek, płeć i rasę. Jednakże ponad 80 proc. przypadków - to psy od 2 do 12 miesiąca życia. Podejmując działania terapeutyczne celowym jest podanie swoistej gammaglobuliny. Poza tym konieczne jest podawanie leków przeciwkrwotocznych i przeciwwymiotnych. Nie wolno zapomnieć też o prowadzeniu kuracji wodno - elektrolitowej (uwzględniającej kwasicę lub zasadowicę). Ze względu na możliwość powikłań wywołanych przez bakterie, niezbędne jest także podawanie antybiotyku o szerokim spektrum działania. Rokowania zależą od szybkiej reakcji właściciela zwierzęcia. Im szybciej zgłosimy się do lekarza tym szanse na uratowanie psa są większe.

Warto też mieć świadomość, ze większość przypadków zachorowań na tę chorobę dotyczy psów, które nie były poddane szczepieniu ochronnemu.


:!: Przepuklina pępkowa

Przepuklina pępkowa (hernia umbilicalis) to wada wrodzona, która występuje u młodych psów. Objawia się powstaniem różnej wielkości okrągłego uwypuklenia skóry w okolicy pępka. Przepukliny małych rozmiarów zwykle zawierają w tzw. worku przepuklinowym kawałek sieci i tkanki tłuszczowej. Natomiast w dużych przepuklinach pępkowych spotkać można, oprócz wymienionych struktur, również jelita. Zazwyczaj przepukliny pępkowe bywają odprowadzalne, co znaczy, że po naciśnięciu worka przepuklinowego jego zawartość chowa się z powrotem do jamy brzusznej. Bywa jednak i tak, że zawartość przepukliny jest zrośnięta z workiem przepuklinowym i odprowadzenie zawartości worka przepuklinowego do jamy brzusznej nie jest możliwe.

W przypadku dużych przepuklin pępkowych często dochodzi do uwięźnięcia jelit w worku przepuklinowym, co powoduje ostry ból brzucha. Może to niekiedy spowodować nawet zapalenie otrzewnej. Zwykle jednak przepuklina pępkowa nie daje żadnych objawów chorobowych.

Worek przepuklinowy może powiększać się w miarę wzrostu psa, natomiast sam pierścień przepuklinowy ulega samoistnemu zwężeniu. Na podstawie rodzaju i wielkości przepukliny oraz uwzględniając płeć psa, lekarz decyduje o zasadności wykonania zabiegu chirurgicznego. Trzeba pamiętać, że tzw. tłocznia brzuszna podczas przepukliny nie pracuje jak należy. Szczególnie widoczne to będzie w przyszłości, np. podczas porodu. Dlatego w przypadku samic zabieg chirurgiczny wydaje się szczególnie zasadny.


:!: Ropomacicze

To jedna z najczęstszych chorób suczek. Wywołują ją zaburzenia hormonalne. Wskutek zbyt długiego działania progesteronu błona śluzowa macicy ulega wyraźnemu zgrubieniu, zaczyna się proces zapalny, któremu często towarzyszą zakażenia bakteryjne. W efekcie wewnątrz macicy zbiera się ropa. Dochodzi do samozatruwania się organizmu, co może doprowadzić do upośledzenia czynności wątroby, śledziony a nawet uszkodzenia nerek.

Objawy

:arrow: wysoka temperatura ciała (dochodzącą do 40 -41 st. C.),
:arrow: wzmożone pragnienie,
:arrow: zwiększone wydalanie moczu,
:arrow: wymioty, czasami nawet uporczywe,
:arrow: biegunka,
:arrow: przyspieszone krótkie oddechy (mogą przypominać zianie), apatia,
:arrow: brak apetytu,
:arrow: w badaniach morfologii krwi znaczny wzrost leukocytów, przyspieszone OB.

Obraz kliniczny ropomacicza może przybierać dwie formy. Pierwsza to tzw. "otwarte ropomacicze", gdy z warg sromowych suki wypływa ropa. W takim przypadku postawienie trafnej diagnozy nie nastręcza żadnych trudności. Druga forma to tzw. "ropomacicze zamknięte", macica bardzo się powiększa, ale na skutek zamkniętej szyjki macicy brak jest zewnętrznych objawów choroby. Badający zwierzę lekarz badaniem palpacyjnym (poprzez omacywanie) może jednek wyczuć znacznie powiększoną macicę. Badania krwi potwierdzają diagnozę, a całkowitą pewność uzyskuje sie po wykonaniu badania RTG i USG.

Leczenie

Jedyną skuteczną metodą leczenia i ratowania zwierzęcia jest usunięcie macicy i jajników. Zabieg jest poważny i wymaga znieczulenia ogólnego. W przypadku wiekowych suk (albo kotek, bo choroba ich również dotyczy) najbardziej bezpieczna jest narkoza wziewna.
Ropomacicze najczęściej dotyka samic, u których stosowano środki hormonalne np. w celu zapobiegania niechcianej ciąży, albo w celu zlikwidowania cieczki (rui). Schorzenie częściej dotyka też samic nie mających potomstwa, niż wieloródek.


:!: Wibrioza

Przyczyny i formy zakażenia

Jest to choroba na tle bakteryjnym wywoływana przez przecinkowce Campylobacter. Zakazić ta chorobą moga się zarówno zwierzęta od ludzi jak i ludzie od zwierząt! U czworonogów najabardziej narażone są młode osobniki, w wieku 6-8 tygodni. Przecinkowce najczęściej atakują zwierzęta zestresowane (podróżami, wystawami) lub trzymane w złych warunkach. Niedożywienie, braki mineralno-witaminowe sprzyjają szybkiemu rozwojowi choroby.

Okres inkubacji choroby wynosi około tygodnia. Główne objawy to: depresja, wymioty, utrata apetytu, szybko występujące odwodnienie oraz cuchnąca, zawierająca nieraz domieszkę krwi biegunka, która trwać może niekiedy nawet dwa tygodnie. Pawracające biegunki powinny być dla właścicieli poważnym sygnałem alarmowym.

Leczenie

Sprowadza się do elastycznie prowadzonej antybiotykoterapii i uzupełniania strat wodno-elektrolitowych. W razie potrzeby konieczne może być zastosowanie środków przeciwwymiotnych i przeciwkrwotocznych, a także środków rozluźniających. Równie ważnym czynnikiem w opanowaniu choroby jest zapewnienie odpowiednich warunków utrzymania, zapobieganie stresom i dezynfekcja odchodów.
Trzeba też pamiętać, że psy, które przeszły chorobę mogą być jej nosicielami nawet przez 4 miesiące.


:!: Wścieklizna

Niezmiernie ostra choroba zakaźna, atakującą ośrodkowy układ nerwowy. Wścieklizna jest w dzisiejszych czasach jedną z nielicznych chorób, która charakteryzuje się stuprocentową śmiertelnością zakażonych osobników. Dotyczy to zarówno ludzi jak i zwierząt.

Wywołujący chorobę wirus wścieklizny jest odporny na gnicie, dlatego w rozkładających się zwłokach może przetrwać nawet kilka tygodni. Podobnie odporny jest na zamarzanie, natomiast pokonać go można wysoką temperaturą. W 60 C przeżywa zaledwie 5 min. Wrażliwy jest także na działanie większości środków dezynfekujących.

Do zakażenia wścieklizną dochodzi na ogół wskutek pogryzienia przez chore zwierzę. Zakażenie możliwe jest poprzez kontakt śliny chorego zwierzęcia i uszkodzonej skóry lub błon śluzowych zdrowego osobnika. W praktyce niemal każdy bezpośredni kontakt ze wściekłym zwierzęciem - choćby przenoszenie go z miejsca na miejsce gołymi rękami (np. podczas wypadku samochodowego) może spowodować zakażenie się tą chorobą.

Materiałem zakaźnym jest zarówno ślina chorych zwierząt, jak i zwierząt zakażonych u których nie wystąpiły jeszcze żadne objawy choroby. Z tego względu każde pogryzienie trzeba traktować jako pokąsanie przez zwierzę chore. W Polsce źródłem zakażenia aż w 70 proc. są dzikie lisy, następnie koty i psy. Coroczne obowiązkowe szczepienia psów przeciwko wściekliźnie wydatnie zmniejszyły liczbę zachorowań tego gatunku. Niestety w naszym kraju nie ma tradycji szczepienia kotów przeciwko tej chorobie.

:!: :!: :!: UWAGA!

Każde pokąsanie przez zwierzę trzeba traktować poważnie. Nawet w przypadku udokumentowanego szczepienia przeciwko wściekliźnie zwierzę podlega obowiązkowej obserwacji w kierunku tej choroby.

Każdy właściciel psa po ukończeniu drugiego miesiąca życia zwierzęcia jest zobligowany literą prawa do zaszczepienia go przeciwko wściekliźnie.

Każda wątpliwa sytuacja, mogąca rzucać choćby tylko cień podejrzenia związanego z wścieklizną, wymaga natychmiastowej konsultacji lekarza medycyny oraz lekarza weterynarii.


:!: Zapalenie ucha

Przyczyny i objawy

Jeśli nasz pies stał się nadpobudliwy, zaniepokojony, mocno potrząsa głową to być może cierpi na zapalenie zewnętrznego przewodu słuchowego (otitis externa). Najczęściej są to zapalenia na tle bakteryjnym, drożdżakowym bądź alergicznym. Zależnie od formy schorzenia i swojego temperamentu, chore psy mogą się różnie zachowywać. Jedne są nadpobudliwe, zaniepokojone, inne szukają zacisznego miejsca, są smutne i apatyczne. Niektóre przechylają głowę na stronę chorego ucha. Wszystkie mają podwyższoną ciepłotę okolicy nasady małżowiny usznej. Miejsce to jest wrażliwe na dotyk, podczas badania zwierzęta protestują i bronią się.

Podatne zwisłouche

Po wywinięciu chorego ucha do góry zwykle można zobaczyć, że wewnętrzna strona małżowiny jest zaczerwieniona, pogrubiała a nawet rozpulchniona. Pojawiające się z ucha wycieki mogą mieć różną konsystencję, kolor i zapach. Zależy to od tego, jaki czynnik chorobotwórczy odpowiedzialny jest za wystąpienie zapalenia.
Stosunkowo często, szczególnie w okresie wiosennym i letnim, zapalenie zewnętrznego przewodu słuchowego ma podłoże alergiczne.
Powodem zapalenia może być także obecność ciała obcego (źdźbła trawy, kamyka), które tkwiąc w przewodzie słuchowym, prowadzi do jego podrażnienia.
Niekiedy przewlekłe i nawracające stany zapalne mają podłoże atopii, tzn. wrodzonej nadwrażliwości typu wczesnego. Atopowe zapalenie skóry charakteryzuje się zmianami skórnymi, a także zmianami zapalnymi przewodu słuchowego i małżowin usznych. Przebieg atopowego zapalenia przewodów słuchowych na tendencję do częstych nawrotów choroby, zaś leczenie objawowe i miejscowe przynosi zazwyczaj jedynie krótko trwającą poprawę.

Do gabinetów weterynaryjnych trafia stosunkowo dużo psów z tymi schorzeniami. Wyjątkowo na nie podatne są rasy psów tzw. zwisłouchych. Przewód słuchowy jest u nich słabo wentylowany i w związku z tym przeważnie wilgotny. W takich warunkach drobnoustroje chorobotwórcze mają idealne warunki do namnażania się, szczególnie gdy właściciel zwierzęcia zaniedbuje zabiegi pielęgnacyjne.

Leczenie

Statystycznie najwięcej przypadków choroby powodują drożdżaki, w dalszej kolejności są to gronkowce i pałeczka ropy błękitnej. W odróżnieniu od kotów, psy dużo rzadziej cierpią na zapalenie zewnętrznego przewodu słuchowego spowodowane przez pasożyty.

W każdym przypadku podejrzenia choroby powinno wykonać się badanie mikrobiologiczne (posiew, antybiogram) wydzieliny z ucha. Niezmiernie ważne jest, by wymaz pobrany był przed zaaplikowaniem leków. W zależności od wyhodowanego drobnoustroju, lekarz uwzględnia toksyczność antybiotyku, jego spektrum działania, możliwość powstania tzw. oporności krzyżowej oraz dawkę i czas trwania kuracji.

Najlepiej, gdy prowadzone leczenie jest "skojarzone", tzn. antybiotyk (o ile to możliwe) powinien być podawany ogólnie (zastrzyki, tabletki) z jednoczesnym leczeniem miejscowym (maści antybiotykowe, żele, mleczka itp.). Zdarza się, że w niektórych przypadkach takie postępowanie nie przynosi oczekiwanych efektów, poprawa następuje powoli i zachodzi obawa, że schorzenie nie zostanie całkowicie opanowane. Trzeba wówczas pomyśleć o podniesieniu odporności własnej psa, co może pomóc zwalczyć chorobę.

Zapalenia wywołane przez gronkowce i pałeczkę ropy są trudniejsze do wyleczenia, zazwyczaj choroba przebiega bowiem z częstymi nawrotami. W przypadku zakażeń gronkowcem można za pomocą autoszczepionki próbować odsunąć w czasie ewentualny nawrót choroby. Zakażenia pałeczką ropy błękitnej, zarówno u ludzi jak i zwierząt, wymagają żmudnego leczenia. Choroba ma tendencje do przewlekłego przebiegu i licznych nawrotów. W przypadku wyhodowania tego drobnoustroju właściciel powinien zostać poinformowany o możliwości zakażenia się od chorego psa, tak samo jak w przypadku niektórych zakażeń gronkowcowych.


:!: Nużyca

Ogólnie o chorobie:

Nużyca jest chorobą, której bezpośrednim czynnikiem jest nużeniec psi ( Demodex canis). Pasożyt ten, charakteryzuje się maczugowatym kształtem i długim wyraźnie prążkowanym odwłokiem, posiada trójczłonowe kończyny zaopatrzone w pazurki. Najczęściej bytuje w gruczołach łojowych i mieszkach włosowych skóry zakażonych zwierząt. Atakuje skórę na grzbiecie nosa, wargach, czole, powiekach, u nasady małżowin usznych, wreszcie na szyi, kończynach a nawet na tułowiu. Choroba dotyka przeważnie zwierzęta młode i osłabione. Predysponujące cechy do wystąpienia choroby to: krótka sierść, spadek odporności, a także zbyt częste kąpiele.

Rozpoznanie choroby:

Uogólniony proces chorobowy znacznie utrudnia i wydłuża czas niezbędny do wleczenia zwierzęcia. Ważną sprawą jest wczesne postawienie trafnej diagnozy. Pobieranie prób do badań nużycy polega na zeskrobaniu wierzchniej warstwy naskórka do pierwszej krwi z małej powierzchni chorobowo zmienionego miejsca. Samo badanie diagnostyczne polega na badaniu mikroskopowym i stwierdzeniu obecności pasożyta w uprzednio rozjaśnionym naskórku.

Nużyca dość rzadko bywa 100% uleczalna, występują nawroty niestety. Ale podobno regularne stosowanie lekarstw i konsekwentne stosowanie się do zaleceń weterynarza, zmniejsza ryzyko nawrotu choroby.

Płyn, stosowany w leczeniu nużycy to AMITRAZA, jednak występowały sporadyczne przypadki uczulenia psów na ten środek.

Nużyca zwana też jest Demodekozą od nazwy pasożyta, który ją wywołuje (Demodex canis).

Niestety schorzenie to jest przewlekłe i czasami o całkowitym wyleczeniu mowy być nie może. Pasożyt ten występuje bardzo powszechnie w psiej populacji a zarażanie nim odbywa się najczęściej drogą pionową z suki na młode; lub pomiędzy poszczególnymi osobnikami. Czynnikami usposabiającymi do jej wystąpienia są wszystkie sytuacje, w których następuje spadek odporności zwierzęcia, przewlekłe choroby, złe warunki środowiskowe, ciąża, niedożywienie lub odżywianie niekompletną (niezbilansowaną karmą).

Nużeniec występuje bardzo powszechnie w psiej populacji, lecz najczęściej inwazja ta przebiega bezobjawowo i tylko czasem rozwija się w chorobę z właściwymi objawami klinicznymi.

Początkowo (najczęściej na głowie) obserwujemy niewielkie wyłysienia, z czasem mogą się one zlewać dając większe łyse place. Bardzo często obserwujemy guzki, które ulegają przemianie w krostki. Co ciekawe w chorobie tej świąd nie występuje lub jest niewielki, wtórnie skóra może ulec zgrubieniu i pofałdowaniu, jeśli dojdzie do zakażenia bakteryjnego mogą rozwijać się inne ostre objawy chorobowe.

Podstawą diagnozowania tej choroby jest pobranie zeskrobin ze zmienionych miejsc i wykonania preparatu, w którym stwierdza się nużeńce.

Choroba jest przewlekła w swoim przebiegu podobnie w leczeniu.

Nawet po ustąpieniu objawów po długotrwałej terapii mogą w zasadzie powrócić w każdej chwili życia zwierzęcia.

Podstawowym warunkiem do spełnienia jest zapewnienie zwierzęciu optymalnych warunków życia, odpowiedniej karmy (bogato białkowa i witaminowa) oraz systematyczne odrobaczanie (robaki wewnętrzne).

Na przełomie lat w leczeniu stosowane były różne preparaty przeciw pasożytnicze do jej zwalczania z większym lub mniejszym skutkiem.

Do dziś w zasadzie nie ma 100% metody pozwalającej na szybkie jej wygaszenie.

Z najczęściej stosowanych preparatów używanych do jej zwalczania używa się Amitrazy (substancja czynna), którą po odpowiednim rozcieńczeniu przemywa się chorobowo zmienione miejsca z częstotliwością ok. 1 raz na 2 tygodnie ( nie za często)

Obecnie stosuje się dodatkowo iniekcję preparatów zawierających Iwermektynę (injekcje podskórne) w odstępach ok. 4 tygodniowych. Niestety nie u wszystkich ras psów można stosować ten preparat gdyż są rasy na niego bardzo wrażliwe.

Przy objawach ogólnych (wtórne zakażenia) podaje się antybiotyki.

Leczenie trwa długo czasami nawet do 6 miesięcy. Choroba ta najczęściej pojawia się w okresie dorastania psów, choć dość często również w pozostałych okresach wiekowych.

Zapobieganie temu schorzeniu jest trudne, trzeba dbać o prawidłowe warunki środowiskowe i właściwe żywienie.

Zbyt intensywne zabiegi zoohigieniczne i pielęgnacyjne mogą sprzyjać wystąpieniu nużycy (kąpiele, szczotkowanie).


:!: Padaczka

Czym jest padaczka?

Wbrew obiegowej opinii, nie stanowi ona jednostki chorobowej, lecz jest objawem wielu schorzeń dotyczących głównie ośrodkowego układu nerwowego, czyli mózgu w potocznym słowa tego znaczeniu.

Generalnie należy podzielić padaczki na dwie grupy:

:arrow: O NIEUSTALONYM POCHODZENIU ZWANA PADACZKĄ PIERWOTNĄ

Do tej grupy zaliczamy padaczki będące wynikiem wad genetycznych (wrodzonych)

:arrow: PADACZKA OBJAWOWA ZWANA PADACZKĄ WTÓRNĄ

Do tej grupy zaliczamy padaczki będące wynikiem zmian w ośrodkowym układzie nerwowym, w wyniku urazu (ów), w przebiegu chorób zakaźnych, zapaleń mózgu, ewentualnie zatruć, schorzeń metabolicznych.

Padaczka pierwotna, zwana idiopatyczną lub wrodzoną, jest związana z wadami wrodzonymi i lekarz używając takiego określenia ma na myśli padaczkę, w której nie można wytłumaczyć jej pochodzenia, a dostępnymi metodami diagnostycznymi nie udaje się znaleźć przyczyny jej powstania. W odniesieniu do tej kategorii napadów padaczkowych, objawy pojawiać się mogą dość wcześnie zazwyczaj pomiędzy 5 a 18 miesiącem życia. Pomimo badań i wyodrębnienia ras zwierząt predysponowanych do występowania padaczki wrodzonej brak jest dokładnych danych o predylekcjach rasowych.

Badania wyodrębniły grupę ras predysponowanych, do których w grupie psów molosowatych zalicza się:

:arrow: Bernardyny
:arrow: Boksery
:arrow: Dogi niemieckie
:arrow: Mopsy
:arrow: Rottweilery
:arrow: Shar pei

Oczywiście nie jest to lista pełna i przedmiot badań nad padaczką wrodzoną i rasami predysponowanymi wymaga jeszcze wielu badań i zebrania sporo materiału klinicznego. Ważne jest, że w zasadzie nie ma ras psów, które mogły by być wolnymi od padaczki.

Padaczka wtórna, zwana jest również padaczką objawową. Przyczyną padaczki objawowej najczęściej są uszkodzenia morfologiczne bądź czynnościowe mózgu. Ze względu na fakt ograniczonych możliwości w diagnostykę schorzeń układu nerwowego w medycynie weterynaryjnej, lekarz bardzo często opiera się na badaniach czynności narządów miąższowych (wątroba, nerki), badaniach oftalmologicznych (badanie dna oka), badaniach RTG, EKG, całej gamie badań biochemicznych surowicy krwi, badaniach moczu, które jakkolwiek często nie wyjaśniają przyczyn to ułatwiają znacznie postawienie diagnozy odnośnie schorzenia podstawowego.

Często w wyniku szczegółowych badań udaje się zdiagnozować schorzenie o którym właściciel nie miał pojęcia (często zdarza się, że padaczka jest wynikiem np. cukrzycy, bądź schorzeń kardiologicznych). Jakie schorzenia mogą wywoływać padaczkę? Odpowiedź jest trudna, napady padaczkowe może wywołać guz mózgu, blizna oponowo - mózgowa, zmiany po przechorowaniu chorób zakaźnych jak nosówka, zapalenie wątroby (choroba Rubartha), niedobory witamin z grupy B, zatrucia metalami ciężkimi oraz środkami np. owadobójczymi, chwastobójczymi (często do zatruć dochodzi w przypadku zjadania trawy przez psy). Rzadziej w chwili obecnej zdarzają się schorzenia pasożytnicze ośrodkowego układu nerwowego. Ostatnio ze względu na zwiększoną ilość diagnozowanych schorzeń układu krążenia, należy brać pod uwagę, iż zaburzenia hemodynamiki mięśnia sercowego a co za tym idzie zaburzenia ukrwienia i utlenowania mózgu, też może wywołać objawy padaczkowe.

Mózg jest narządem, który do swojego prawidłowego funkcjonowania wymaga dostarczenia odpowiedniej ilości krwi a wraz z nią tlenu i glukozy, jako głównych substancji odżywczych zużywając 25-30 % całego tlenu dostarczonego do organizmu, więc jakiekolwiek upośledzenie ukrwienia, zaburza jego czynność.

Literatura podaje, że niekoniecznie jeden czynnik wywołać może napad padaczkowy, często predyspozycje genetyczne w połączeniu z urazem lub innym czynnikiem uszkadzającym w konsekwencji wywołują drgawki.

Ogólnie dyskutując o patogenezie padaczki, trzeba wyjaśnić, że padaczka to zaburzenia mózgu, polegające na zwiększeniu jego aktywności bioelektrycznej, zwłaszcza w miejscach uszkodzonych, następnie przejście wyładowań na struktury śródmózgowia i mostu powoduje uogólnienie drgawek.

:!: Jak rozpoznać napad padaczkowy?

By wyjaśnić objawy, należy przeprowadzić podział ze względu na typ napadów

:arrow: napad mały występuje dość rzadko, ze względu na brak typowych objawów, może pozostać niezauważony, może w jego wyniku dojść tylko do utraty równowagi, ze względu na bardzo krótko trwającą utratę świadomości.

:arrow: napad duży; to napad, którego głównym objawem jest utrata świadomości, poprzedzona objawami zwiastunowymi, takimi jak pobudzenie ruchowe, niepokój, przeczulica skóry, często objaw ucieczki, w trakcie którego zwierzę rozbija się o przeszkody, po których najczęściej występuje napad padaczki. Zwierzę upada, mięśnie stają się napięte, głowa często jest przegięta na plecy, po czym rozpoczyna się faza zwolnienia napięcia mięśniowego i pojawiają się drgawki, postępujące od głowy do ogona uogólniające się na całe ciało, występuje intensywny ślinotok oraz na skutek bezdechu może wystąpić zasinienie błon śluzowych ( trudne do zdiagnozowania u ras chow-chow i shar pei; ze względu na fizjologiczne zabarwienie błon śluzowych). Rejestrowane jest często mimowolne oddawanie moczu i kału. Drgawki mogą trwać od kilku sekund do kilku minut (rzadko do kilkunastu minut). Odstępy pomiędzy epizodami drgawek mogą być kilkudniowe do kilkumiesięcznych. Gdy napady występują jeden po drugim mówimy o stanie padaczkowym. Stan padaczkowy jest wyjątkowo niebezpieczny dla zdrowia a nawet życia pacjenta. Podstawowym problemem przy stanie padaczkowym, jest potworne wycieńczenie organizmu, ponieważ trwające nieprzerwanie drgawki doprowadzają do rozchwiania metabolizmu zwierzęcia, poprzez zużycie ogromnych ilości glukozy, niedotlenieniu mózgu, wzrost poziomu hormonów, w konsekwencji prowadzi nawet do obrzęku płuc na skutek niewydolności lewo komorowej serca.

:arrow: napad typu Jacksona; dotyczący zwykle tej samej grupy mięśni, a w przypadku uogólnienia doprowadzać może do utraty przytomności

Jak postępować w przypadku stwierdzenia padaczki?

W przypadku stwierdzenia napadu przede wszystkim wszelkimi możliwymi sposobami należy zapobiec niekontrolowanym ruchom zwierzęcia, które mogą doprowadzić do uszkodzeń ciała, zwłaszcza głowy. Nigdy nie pozostawiajmy pacjenta samego !

Powinniśmy przytrzymać psa na podłodze, by ograniczyć mimowolne ruchy głowy, napad z reguły nie trwa długo. Podobnie jak u ludzi w trakcie wystąpienia napadu należy ochronić język by nie doszło do jego uszkodzenia. Nie powinno sięprzytrzymywać języka gołymi rękami ze względu na to, iż w trakcie ataku manipulowanie w obrębie jamy ustnej psa może skończyć się uszkodzeniem ręki właściciela.

Polecane jest wprowadzenie drewnianego dość grubego kołka ewentualnie owiniętej kawałkiem ręcznika łyżki pomiędzy zęby, by ochronić język. W przypadku wystąpienia jednego napadu padaczki po drugim czyli tzw. stanu padaczkowego najlepszym wyjściem będzie wezwać lekarza do domu, ponieważ ewentualny transport do gabinetu w trakcie drgawek może być bardzo niebezpieczny dla życia naszego czworonoga !

Natychmiast należy skontaktować się z lekarzem, który zastosuje odpowiednią terapię objawową, oraz po przeprowadzeniu badań wyznaczy terapię długotrwałą, często jest to terapia dożywotnia o czym należy pamiętać.

Lekarz przyjmując pacjenta, przeprowadzi szczegółowe badanie kliniczne, badania dodatkowe (badania morfologiczne krwi, badania biochemiczne, badanie moczu, badania EKG ewentualnie RTG to ostatnie zwłaszcza przy podejrzeniu uszkodzeń powstałych na skutek ataku). Pamiętajmy, że nie należy zatajać wcześniejszych incydentów padaczko podobnych, przebytych chorób, ewentualnie innych schorzeń ( leczonych np. u innego lekarza) i stosowanych aktualnie leków.


:!: Dysplazja stawów biodrowych

Budowa stawu biodrowego:

Staw biodrowy zbudowany jest z panewki, która obejmuje głowę kości udowej. Dodatkową stabilizację zapewnia więzadło poprzeczne panewki, a głowa kości udowej w centralnej części połączona jest więzadłem głowy z panewką. Głowa kości udowej przypomina kulę i jest dokładnie dopasowana do panewki. Panewka i głowa kości udowej pokryte są chrząstką stawową, całość otoczona jest torebka stawową. Wszystkie struktury powleczone są mazią stawową tak by ruchy w stawie przebiegały bez oporów. Otaczające staw mięśnie dodatkowo stabilizują.

Dysplazja stawów biodrowych to dziedziczne schorzenie występujące zazwyczaj u psów szybkorosnących, dużych ras. Bezpośrednią przyczyną schorzenia jest rozluźnienie struktur (więzadła, torebka) otaczających staw biodrowy. Prowadzi to w efekcie do niedopasowania w stawie i do przemieszczenia głowy kości udowej w stosunku do panewki miednicy. Mamy wtedy do czynienia z nadwichnięciem lub zwichnięciem. Schorzenie dotyka zazwyczaj obydwu stawów (80% przypadków).

Przyczyny

Dokładny mechanizm powstawania nie został w pełni poznany, ale przyjmuje się, że w 70% decydują geny, a w 30% środowisko.

Dziedziczne uwarunkowania to pierwotne rozluźnienie tkanki łącznej i mięśniowej okolicy stawów biodrowych, nieprawidłowe ukątowanie szyjki kości udowej.
Czynniki środowiskowe (zewnętrzne) potęgują predyspozycje genetyczne. Zaliczamy do nich:

nieprawidłowe żywienie i za szybki wzrost - karma zbyt bogata w energię i zbyt dużo wapnia doprowadza do opóźnienia rozwoju więzadeł, torebek stawowych i muskulatury w stosunku do szkieletu. U młodych zwierząt więzadła i torebki stawowe są bardzo podatne na rozciąganie. Brak dostatecznego wsparcia ze strony mięśni pogłębia rozluźnienie stawu.

Psy z silnie rozwiniętą muskulaturą zadu są mniej podatne na dysplazję. Psy, u których udział tkanki tłuszczowej wynosi 5-10% m.c. (psy krępe, limfatyczne, o słabo wyodrębnionych mięśniach i luźnej skórze) chorują częściej niż psy, u których udział tkanki tłuszczowej wynosi 1-2% m.c. (psy o wyraźnie zarysowanych mięśniach i przylegającej skórze)

przetrenowanie psa - intensywne biegi, skoki, a zwłaszcza gwałtowne ruchy przy aportowaniu doprowadzają do znacznych przeciążeń w obrębie stawów
urazy biodra.

Szczenięta rodzą się z prawidłowymi stawami biodrowymi. Zmiany w obrębie stawów - postępująca niestabilność rozwijają się do ok. 24 mies. W efekcie dochodzi do uszkodzenia chrząstki i więzadeł. Pojawiający się stan zapalny i ból doprowadza do ograniczenia ruchu i likwidacji mechanizmu podciśnieniowego. Czynniki te pociągają za sobą zaniki mięśniowe, brak prawidłowego odżywiania struktur chrzęstnych stawu - w takich warunkach destrukcja stawu postępuje szybciej - pojawia się błędne koło. Zmianom zapalnym i zwyrodnieniowym towarzyszą zaburzenia ruchu, a brak ruchu wyklucza możliwość powrotu do zdrowia.

Największa podatność na rozwój zmian występuje w wieku do 6 mies. - w tym okresie w wyniku gwałtownego wzrostu wielkość psa zmienia się szybciej niż siła mięśni i więzadeł utrzymujących stawy.

Pierwsze objawy pojawiają się zazwyczaj w 5 - 8 mies. życia: kulawizna, chwiejny chód, trudności przy wstawaniu, ograniczone odwodzenie, zmiana w sposobie biegania (galop lub kicanie królika). U zwierząt młodych objawy mają często charakter ostry. Przyczyną jest ograniczony kontakt głowy kości udowej z panewką i wynikające z tego miejscowe przeciążenia - doprowadza to do mikrozłamań i rozrywania włókien nerwowych w okostnej.

U psów starszych objawy mają charakter przewlekły i wynikają z rozwoju wtórnych zmian zwyrodnieniowych.

Rozpoznanie stawia się na podstawie wywiadu, badania klinicznego i radiograficznego. Badaniem klinicznym (próby Ortolaniego, Barlowa, Bardensa) nieprawidłowości w obrębie stawów biodrowych można stwierdzić już w wieku 6-8 tyg. O rozpoznaniu rozstrzyga badanie radiograficzne. Ostateczne badanie rtg, które pozwoli w 100% wykluczyć dysplazję powinno się przeprowadzić w wieku 24mies. (do takiego wieku choroba może się rozwijać). Prawidłowe ułożenie psa do badania wymaga silnej premedykacji lub znieczulenia ogólnego. Podobnie badanie kliniczne należ przeprowadzić w znieczuleniu.

Do określenia stopnia dysplazji stosuje się następującą skalę ocen:

:arrow: A1 - stawy biodrowe normalne

:arrow: A2 - Stawy biodrowe prawie normalne

:arrow: B - stawy biodrowe podejrzane o dysplazję

:arrow: C1 - dysplazja nieznaczna

:arrow: C2 - dysplazja umiarkowana

:arrow: C3 - dysplazja ciężka


U psów należących do ras zagrożonych dysplazją zaleca się:

dużą ilość niezbyt obciążających ćwiczeń (pływanie, spacer na smyczy)

dietę ubogą w kalorie i wapń, bogata w chondroprotetyki - najistotniejsze jest właściwe żywienie w pierwszych tyg. życia. Prawidłową dietę najłatwiej jest wdrożyć podając psu wyłącznie gotową, zbilansowaną karmę dla psów dużych ras.


Leczenie

Zachowawcze bądź operacyjne

Leczenie zachowawcze nadaje się dla psów, które nie wykazują zaawansowanych zmian radiologicznych, nie mają objawów klinicznych bądź objawy są słabo nasilone i pojawiają się jedynie okresowo. Psy z ewidentnymi objawami klinicznym bądź zaawansowanymi zmianami radiologicznymi należy zakwalifikować do leczenia chirurgicznego.

Leczenie zachowawcze to:

racjonalny ruch (spacery, pływanie), okresy przeznaczone na odpoczynek w ograniczonej przestrzeni, eliminacja biegów, skoków, aportowania

utrzymanie prawidłowej wagi ciała - prawidłowe żywienie - gotowa przemysłowa karma dla psów dużych ras ma odpowiednią zawartość kalorii, mikro i makroelementów oraz witamin

dodatki żywieniowe - chondroprotetyki - związki mające na celu poprawienie stanu chrząstki stawowej

leki przeciwbólowe i przeciwzapalne - zwierzę racjonalnie używa chorej kończyny i wolniej postępują zmiany zwyrodnieniowe.

O wyborze metody leczenia chirurgicznego decyduje lekarz biorąc pod uwagę stopień zaawansowania choroby, wiek zwierzęcia oraz nastawienie i przygotowanie właściciela.


:!: Babeszjoza

Zagrożenia płynącego z kontaktu z tak niebezpiecznymi pasożytami, jakimi są kleszcze nikomu przedstawiać nie musimy. Każdy właściciel spotkał się lub spotka z małym roztoczem pasożytującym na swoim pupilu. Po powrocie ze spaceru na terenach leśnych, zakrzaczonych, często parkach, właściciel odkrywa kleszcza, często dość późno u psiaków z dłuższym włosem. Tematem kleszczy, ich zwalczaniem oraz profilaktyką związaną z zabezpieczaniem przed ich infestacją (atakiem), nie będziemy się w tym artykule zajmować, ponieważ jest to temat bardzo obszerny, wymagający oddzielnego opracowania. Podobnie zagadnienia związane z charakterystyką preparatów dostępnych na polskim rynku, wymaga oddzielnego potraktowania.

W omawianiu choroby określanej jako babeszjoza psów (piroplazmoza psów), najważniejsze jest zaznaczenie faktu, że jedynym wektorem przenoszącym tą chorobę jest kleszcz. Dla wielu właścicieli, a nawet lekarzy ta jednostka chorobowa pozostanie nieznana i rozpatrywana w kategorii ,,egzotycznej ze względu na jej lokalne występowanie związane z aktywnością jednego :!: ( w Polsce) gatunku kleszcza przenoszącego chorobę.

Stworzonko o dźwięcznej nazwie Dermacentor reticulatus jest w stanie przenieść pierwotniaka (bo on jest odpowiedzialny za chorobę), do organizmu zwierzęcia. Lokalne występowanie kleszcza, w chwili obecnej ogranicza zasięg choroby do terenów na wschód od Wisły, ze szczególnym uwzględnieniem Wyżyny Lubelskiej. Oczywiście możliwe jest występowanie choroby na terenach położonych na zachód od Wisły, ale zarejestrowanych przypadków jest niewiele. Możliwe, że choroba ta na tych terenach nie jest po prostu rozpoznawana.

Czynnikiem wywołującym jest pierwotniak Babesia canis, który namnaża się w gruczołach ślinowych kleszcza i w trakcie pobierania krwi zostaje wprowadzony do organizmu psa.

W organizmie atakuje czerwone krwinki, w których się namnaża i opuszczając krwinkę pasożyty potomne prowadzą do jej zniszczenia. Następnie pasożyt atakuje kolejne krwinki, prowadząc do spadku ilości erytrocytów w organizmie chorego.

Czas wystąpienia objawów klinicznych jest różny od kilku dni do kilku tygodni. Babeszjoza najczęściej ma dwa szczyty występowania wiosenny i wczesnojesienny, chociaż zdarzają się przypadki występowania choroby nawet w okresie zimowym (obserwacje własne i doniesienia kolegów), wywołane spadkiem odporności po zakażeniu w okresie aktywności i wyjściem choroby z fazy utajonej. .

Objawy związane z zakażeniem obejmują: gorączkę (związaną z rozpadem krwinek) wywołaną przez uwalnianie czynników gorączkowych (pirogenów), oraz szeroką gamą objawów takich jak wymioty, osłabienie, czasami rozwolnienie, zażółcenie błon śluzowych worka spojówkowego, przedsionka jamy ustnej i innych, ciemniejsza barwa moczu (wywołana przechodzeniem barwników z rozpadających się krwinek do moczu. Objawy te niekoniecznie muszą świadczyć o zakażeniu pierwotniakiem ! Jedyną metodą jaka jest rutynowo stosowana w większości laboratoriów (zwłaszcza w lecznicach), jest metoda polegająca na badaniu zabarwionego rozmazu krwi i poszukiwaniu pasożyta w erytrocytach. Badania immunologiczne wykonywane są w laboratoriach uniwersyteckich i raczej w zachodniej Europie.

Kiedy podejrzewać babeszjozę już wiemy, jeśli podejrzewamy kontakt z kleszczem, jeśli piesek nie był zabezpieczony przeciwko kleszczom, a w ostatnim okresie przebywał w obszarach zadrzewionych, zakrzaczonych...chociażbyły też przypadki zakażeń psów, których jedynymi miejscami spaceru były parki śródmiejskie czy też trawniki koło bloków. Jeśli stwierdzimy opisane wcześniej objawy, bądź kontakt z kleszczem i zmianę sposobu zachowania naszego pupila, konieczne jest poproszenie o pomoc lekarza. Musimy pamiętać, że wiele nieleczonych przypadków kończy się śmiercią zwierząt !

By uzupełnić dane odnośnie choroby należy wspomnieć, że gatunek kleszcza przenoszącego pierwotniaka w wyjątkowych przypadkach atakuje człowieka a sam pierwotniak mógłby być groźny tylko dla osób z bardzo niską odpornością.

Co zrobi lekarz? Po zdiagnozowaniu laboratoryjnym poda jednorazowo lek, który wyeliminuje pierwotniaka z krwi, oraz wdroży postępowanie objawowe, czyli zastosuje leczenie wspomagające, w oparciu o objawy. W wielu przypadkach niezbędna będzie hospitalizacja pacjenta, (w ciężkich przypadkach niedokrwistości - transfuzja krwi) lub codzienne wizyty, celem uzupełnienia utraty elektrolitów na skutek wymiotów bądź biegunki oraz podania osłonowych chemioterapeutyków.

Preparaty służące do zwalczania pierwotniaka w chwili obecnej dostępne na rynku krajowym, niestety nie są zarejestrowane dla psów niestety. Jakkolwiek te dostępne są bezpieczne i przetestowane na zwierzakach, to trzeba być tego świadomym. Podobnie ma się rzecz ze szczepieniami przeciwko pierwotniakom, których w Polsce się nie przeprowadza (na zachodzie Europy dostępna jest szczepionka o nazwie PIRODOG)

Po 14 dniach (od podania leku pierwotniakobójczego) przeprowadzamy powtórną kontrole krwi i w zasadzie cały problem uważamy za zakończony....oczywiście jeśli zabezpieczymy psiaka przed ponownym kontaktem z tym ciekawym chociaż przerażającym pasożytem.
 
 
anastazja 
i rekiny



Posty: 1048
Skąd: Scotland
Wysłany: Sro 23 Lut, 2005 11:36   

robota swietna :)
ja mam tylko jedna, mala uwage co do stopni dysplazji.
Na pewno od roku 2003 stopnie okreslane sa:
A - wolny od dysplazji ( dotychczas A-1 )
B - prawie normalny (dotychczas A-2 )
C - nieznaczna (lekka) dysplazja ( dotychczas C-1 )
D - umiarkowana (srednia) dysplazja ( dotychczas C-2 )
E - ciezka dysplazja ( dotychczas C-3 )

Dotychczasowy symbol B , ktorym okreslano wynik watpliwy, okreslany jako podejrzany (do powtornego badania) nie bedzie od tej chwili ( 01.2003) stosowany.

Stopnie mam z Komunikatu nr 1/2003 ze zwiazku oczywiscie.
 
 
Wyświetl posty z ostatnich:   
Ten temat jest zablokowany bez możliwości zmiany postów lub pisania odpowiedzi
Nie możesz pisać nowych tematów
Nie możesz odpowiadać w tematach
Nie możesz zmieniać swoich postów
Nie możesz usuwać swoich postów
Nie możesz głosować w ankietach
Nie możesz załączać plików na tym forum
Nie możesz ściągać załączników na tym forum
Dodaj temat do Ulubionych
Wersja do druku

Skocz do:  

Powered by phpBB modified by Przemo © 2003 phpBB Group -



MOLOS.pl ekspertyzyGAPPAYCentrum Szkolenia PsówKatalog Psich StronForum Przyrodabibeloty

katalog molos.pl
katalog przyroda.org

.::NAJLEPSZE STRONY O BOKSERACH::.
©boksery.pl

POLECAMY

.



PsiSport.com

Ekspertyzy przyrodnicze

DODAJ SWÓJ BANER




.

.

.tuturutu



MOLOS ekspertyzy inwentaryzacje monitoringi przyrodnicze nietoperze ssaki chiropterologiczne raport ocena oddziaływania na środowisko farmy wiatrowe inwestycje
.

I N F O R M A C J A
Boxer Forum wykorzystuje pliki cookies w celu zapewnienia Ci maksymalnego komfortu podczas korzystania z naszych usług. Jeśli kontynuujesz przeglądanie naszej strony bez zmiany ustawień przeglądarki, oznacza to, że wyrażasz zgodę na użycie tych plików. Pamiętaj, że w każdej chwili możesz zmienić ustawienia swojej przeglądarki